Verslag Otegem – SVW A (0-1)

Gepost op 05/11/2017

De wedstrijd tegen Moen was top: spanning, sportiviteit , mooie doelpunten, individuele acties en, het moet gezegd, een referee die hierin meeging. FC Moen had ook drie punten moeten krijgen.

Er was woensdag een match tegen Blankenberge voor de 1/8° finale van de beker van W-Vl. We gaan naar zee en nemen mee: alle leden van de kern die de laatste weken nauwelijks aan spelen toe kwamen, enkele jonge gasten die het in 4 de uitstekend doen en een paar routiniers om de boel samen te houden en zie: een prima match tegen deze 1° provincialer. De strafschoppen, alle feilloos omgezet door de benjamins, zetten ons gelijkspel (2-2 met doelpunten van Gregory & Arne) om in de kwalificatie. De match van Lander eindigt nog voor hij goed en wel begonnen is. Hij komt zwaar gehavend uit een kopduel: gekloven boven- en onderlip en enkele tanden beschadigd, zowaar een
tafereel uit een bloederige horror film. Zijn grootste fan, kleine zus, is ontroostbaar bij het zien van deze ellende.

Het bewijs is nogmaals geleverd: we kunnen het tegen de betere ploegen van de reeks. November zal ons leren of we dit klusje ook kunnen klaren tegen de mindere goden van de reeks. Otegem moet het hebben van zijn gestalte en tomeloze inzet. ‘t Zal bij ons van de combinaties moeten komen, enkele torens vooraan posteren om de bal in doel te rammen zit er voor ons niet in. De ploeg voor vandaag: Lander staat op de uitgebreide lijst van afwezigen. Arne Derycke versiert zijn eerste basisplaats, dik verdiend overigens na zijn puike wedstrijd tegen Blankenberge.

Te ver, te hoog, te lang, te traag, niet ver genoeg, te snel, te dicht, te hard, te kort, te koud, te nat, te droog, over, uit, onder. Dat is het voor de eerste helft. Kansen of goede acties? Mhmmm…. ‘k zou het niet weten. D’er is Jeroen met een slechte terugspeelbal en een kopkans voor Mehdi. De aanhef van de eerste helft valt nog mee, maar wanneer Gregory geblesseerd het veld verlaat zakt het moreel van de ploeg als een pudding in elkaar. Alsof iedereen denkt: “Oei, hoe moet dit nu verder?”. De thuisploeg heeft welgeteld één kans bij elkaar geharkt : een verre voorzet waar niemand bij kan.

De toeschouwers vluchten naar de kantine waar ze troost vinden bij een zoveelste aflevering van een veldritwedstrijd waarvan de uitkomst reeds dagen bekend is. Noblesse oblige, ik blijf voor de tweede helft, de plicht roept. Wouter is alert bij een afgeweken bal en later in de wedstrijd behoudt hij zijn koelbloedigheid bij enkele dichte pogingen. De rest van de tweede helft verloopt in het voordeel van de Vlassers. Minuut 57: vrijschop van Alexander na een fout op de doorgebroken Mehdi, naast. Minuut 65: diezelfde Alexander besluit hard op doel, Geoffrey Duyck tast mis en de bal verdwijnt boven hem in doel. Het wordt zowaar 0-1. Naarmate de match vordert krijgen we meer kansen. En eigenlijk had de 0-2 op het bord moeten staan. Eerst Jonas Raes met een dichte poging (sommigen noem dit een niet-te- missen kans): hoog over. Dan Rob, hij kan op snelheid de linker flank oprollen, en dan zijn er drie mogelijkheden: of het balletje achteruit, of de laterale pass naar een vrijstaande maat of gaan voor eigen succes. Zijn bal op doel is te slap om de doelman te verschalken. Jeroen wint de match, hij kan in de laatste minuut de quasi enige kans voor de thuisploeg verijdelen.

Moeilijk gaat ook. In het verleden gingen dergelijke match steeds verloren.

GVA