Verslag Zonnebeke – SVW A (0-1)

Gepost op 21/10/2018

Een paar zinnen volstaan om deze wedstrijd samen te vatten, een partij waar geen eer mee te behalen valt omdat een nederlaag als catastrofe wordt ervaren en een overwinning als de normaalste zaak van de wereld ondanks een speelveld dat geen voetbal toelaat, een akker waarvoor
de Zonnebeekse verantwoordelijken zich meermaals verontschuldigden verwijzend naar de felle zomer en wereldoorlog 14-18 die deze streek nog altijd tekent, ook de tijd van het jaar (de aardappeloogst) speelt een rol maar als je gewoon bent van met savvatjes op een tapijt te voetballen is het schrikken van deze woestenij dus als de wedstrijd bij momenten vooruit hobbelt of op en neer gaat mag je dit letterlijk nemen.

Je moet geen tien op tien hebben voor hoofdrekenen om de kansen van de eerste helft samen te tellen, vijf stuks netjes verdeeld tussen beide ploegen, ’t is te zeggen : vijf halve kansen voor een bedrijvige thuisploeg met Hillewaere als dé bedrijfstigste en één grote kans voor de bezoekers via Greg die een bal met de borst controleert, wat over de grond onmogelijk is, en hem in de benedenhoek plaats waar de doelman toch nog bij kan ; de andere kansen (dus drie halve als ik juist heb geteld) missen finesse alhoewel de zwabber van Alex een beter lot verdiende dan een doelman- met-geluk, verbaasd over zijn eigen kunnen op die verre zwieper van buiten de rechthoek daar waar Vachtje eerder vanop dezelfde plaats zijn schoten niet binnen het kader kreeg onder het waakzame oog van Wouter die een dichte poging van Hillewaere onschadelijk moest maken op een kritiek moment rond de dertigste minuut en dat allemaal voor een volle tribune waar het gezellig toeven is tussen de plaatselijke aanhang die zich verbaast over onze talrijke aanwezigheid en bij momenten luidruchtige uithalen naar de scheidsrechter die volgens sommigen (’t zijn altijd dezelfden) wel erg dikwijls op zijn nieuw uurwerk kijkt, hopend dat hij straks hetzelfde doet als de anderen tijd proberen te winnen als ze voor staan wat niet hetzelfde is als wij dit zouden doen als zij achter staan.

De thuisploeg drinkt OXO tijdens de rust, een opwekkend drankje als het voorwerp ervan een gedrogeerd rund is en vliegt er dusdanig in dat het spel vanaf nu alleen nog bestaat uit het nemen van vrijschoppen en laat dit nu toevallig één van onze “specialiteiten” zijn, op bestelling aan huis geleverd op rechts door de firma Lavens.com, scherp voor doel tussen doelman en verdediging in, een uitnodiging voor een afwerker van dienst wie dat dan ook moge zijn zoals bijvoorbeeld Julien die present tekent om zijn tweede seizoenstreffer te netten maar de eerste van de avond namelijk de 0-1 waarop we zitten te wachten om ons de nodige rust te geven wat wij nog niet mochten ervaren gedurende dit seizoen met altijd die late goal op het einde voor de overwinning die natuurlijk ook vanavond leuk zou zijn moest de wedstrijd al gedaan zijn.

Doodsimpel bestaat niet als je de rest van de partij de bal lukraak alle kanten uit schopt om jezelf eventjes rust te gunnen, best dat er geen dak op het veld is of de ruiten gingen aan diggelen naar beneden op het al geruïneerde gras en in de hoop dat de tegenstander, die nu herleid is tot tien eenheden na een tweede geel karton voor Kim Quartier waadoor je altijd beter speelt wegens minder kans op slechte passes, hopeloos zal worden van het heen en weer geloop als een leeuw in een kooi en in de hoop dat de scheidsrechter affluit en in de hoop dat deze laatste hoekschop niks oplevert wat inderdaad ook zo is.

Zij: “Is het weer zo’n lang verslag?”
Hij: “Neen, vier zinnetjes maar.”
Zij: “Eindelijk, ge begint het te leren…”

GVA