Verslag SVW A – Beveren-Leie (2-1)

Gepost op 14/10/2018

Het Belgische nationale voetbal davert op zijn vesten. U denkt dat alles koosjer is in de provinciale afdelingen? Constructies met buitenlandse maffiosi zijn er allicht niet wegens “te weinig poen”. Hier en daar dwarrelt er wel een enveloppe van de camion.

Onze wedstrijd tegen KSK Geluwe daverde ook, in drie versies nog wel. De zwart-witte met de ref als kop van jut en de weerbaarheid van de lokale helden, bewierookt in de pers ; de paars-witte met Guillaume en Gregory als prima ballerina maar de nonchalance na de 0-2. Of het beste van beide werelden: de GVA-versie, enkel aanstoot gevend geraaskal volgens sommigen. Mea culpa, mea maxima culpa. “Wat heeft dit met voetbal te maken?” is een veel gestelde vraag. Ehwel, dit is juist voetbal: emotie, afgunst, rivaliteit, spanning, ontgoocheling, anekdotes, intriges,… Kleedt het spelletje uit en je houdt over: tweeëntwintig gekken die met risico voor lijf en leden achter de bal lopen. Niks aan. Doe mij maar een broodje derby tegen KSK op zondag.

De bezoekers verrasten vriend en vijand door Anzegem zijn tweede nederlaag aan te smeren, voor de eerste hebben wij gezorgd. Ghyselinck in de krant: “Niks weggegeven en de kansen genadeloos afgemaakt. Straks een beetje underdoggen in Wevelgem en iets mee brengen naar huis.” Nog niet verloren in deze legislatuur. “Hier bruist vertrouwen!” Lijstduwer Dylan heeft achttien fitte titularissen voor elf verkiesbare plaatsen, liever hij dan ik. Van een “Andere koers” is voorlopig geen sprake, morgen misschien wel. “Het kan anders” maar waarom zou je “De schouders daar onder zetten”? “Vernieuwen EN verbeteren” is niet evident. Alle knipperlichten kleuren momenteel ”Gelukkig Groen”. ’t Is simpel: “Eigen punten eerst” En geen blauwtje lopen: “Gewoon doen” . T1 voor de match: “Jongens, veel water drinken, het is warm. Vijfentwintig graden in de schaduw!” Speler: “Best dat we niet in de schaduw spelen.”

Het eerste kwartier van de wedstrijd mag je op naam van de bezoekers schrijven. Ze brengen aanvallend voetbal met enkele leuke combinaties. Niet echt gevaarlijk, op één afstandsschot na. Het zijn Greg en Guillaume die voor het eerste echte doelgevaar tekenen. Greg legt terug en Vachtje plaatst naast. Na een onschuldig duel krijgt Juul een gele kaart, minuut twaalf. SV is nu aan zet. De bezoekers moeten achteruit en de kansen komen als vanzelf. Voorlopig tweesoorten schoten: half naast en half op doel. T1 toetert -voor al wie het wil horen- Rob naar voor, een magistrale actie vanaf de zijlijn zal later blijken. Lavens Thijstert nogmaals de rechterflank van de  bezoekers met weer een goede voorzet. Rob verschijnt aan de tweede paal en trapt de 1-0 snoeihard binnen. Het loopt lekker nu, met verre pogingen van Vachtje, Greg en nogmaals Greg na samenspel met Gert. Dit mooie liedje duurt niet lang. Juul trapt op de bal, struikelt en botst op F. de Smet. Beiden gaan neer. Een verbouwereerde Juul incasseert zijn tweede geel en moet -onder luid applaus van de vele supporters- onder de koude douche. de Smet wordt even later vervangen met een blessure, da’s ook jammer natuurlijk. En het had zo mooi kunnen zijn. Greg kopt een voorzet van rechts staalhard binnen. De ref keurt het doelpunt af wegens : ontoelaatbare handtastelijkheden van Greg. We moeten weer gaan zitten. De 2-0 is weg. Het is een lange weg naar de kleedkamer voor de ref.

Tweede helft. De bezoekers proberen hun man-meer situatie uit te buiten. Geel voor Julien na een snok aan de noodrem. De 10/11 situatie is al moeilijk en lange ballen naar voren brengen maar voor eventjes opluchting. In minuut zestig gaat het tweemaal fout. Eerst Gert met balverlies (hier verknalt hij een beetje zijn goede partij) en dan Wouter met een slappe tussenkomst op het schot van Delecluyse. De bezoekers vieren de 1-1. Wij hangen in de touwen. Drie gele kaarten in evenveel minuten, waar blijft ie ze halen. Hoeveel zitten er eigenlijk in zo’n doosje? Hoe komen we aan het verlossende doelpunt?

Met een zwabbertje. “Wa’s da? GVA toch altijd met zijn gezever.” De ref fluit de zoveelste vrijschop. Onze drie specialisten (Rob,Thijs en Alex) staan achter de bal. Alex zwabbert de bal in de benedenhoek buiten het bereik van Ghyselinck die bijna uit zijn kleren springt om toch maar bij de bal te kunnen, een rond kreng dat heen en weer slingert zot van het effect. Het is alles of niets met een zwabber. Deze is alles. 2-1. Na mijn lumbago van zondag moet wie dat wil zichzelf maar opheffen.
Zij: “Waarom roep je zo luid?”
Hij: “Ik doe de stemtest.”
Het worden twintig bange minuten. Dylan geeft zijn troepen de opdracht om die krappe winst te verdedigen, het doet er niet toe hoe.
We lijken te slagen in ons opzet tot twee minuten voor tijd. Jeroen kopt de bal weg wat niet naar de zin is van de ref. De onrechtstreekse vrijschop in de grote rechthoek brengt alle spelers samen op een kluitje. Meteen de beste remedie tegen het harde schot: geen doorkomen aan. Nu is de ref wel op niveau: hij fluit af.

GVA