Verslag SVW A – Moen: 1-0

Gepost op 23/09/2018

Geen braderie, worstenkermis of wijkkermis die aan de match van zondag kan tippen. En vriendelijk voor elkaar dat we waren geheel de week : de mooiste dit, de grootste dat, de beste en ga zo maar door. Zelfs de vuilbekkende GVA kreeg in de krant HLN lof toegezwaaid. De mailbox van de arme man puilt heden ten dage uit zijn voegen. “Beste GVA, wij dromen ervan om kampioen te spelen. Kan
je ons helpen aub?” “GVA, zal ik mijn Arco-centen terugzien?” “Wie wordt burgemeester?” De out- off-office windt er geen doekjes om : wakker worden, Moen staat voor de deur.

Het is herfst, de regen valt met bakken uit de lucht. De spelers hebben het na de wedstrijd over de gladde bal en het moeilijk te bespelen tapijt door aquaplanning. De doelmannen kunnen de bal niet klemmen, wat later beslissend zal zijn. Veel stress hebben sommige heren van Moen niet, een sigaretje roken voor de wedstrijd moet kunnen.

De wedstrijd van de bezoekers laat zich gemakkelijk samenvatten. Niet één volwaardige doelpoging, hoogstens één schot uit de tweede lijn, hard maar ver over en naast, ergens op het einde van de eerste helft. Voor de rest kan Wouter gaan schuilen voor de regen. Ze staan wel ijzersterk te verdedigen, bijgestaan door een middenveld dat volledig terug plooit. Khacer, Vanderzippe, Samain en Mahieu zet je niet zomaar opzij. Voor de schoonheidsprijs zijn ze evenmin gekomen, maar brutaal in geen geval en toch twee gele kartonnen voor lichte overtredingen. De mee gereisde supporters hekelen de arbitrage, een thuisfluiter pur sang. De man verdient wel enig krediet, hij heeft de uitslag
van de wedstrijd op geen enkele manier beïnvloed.

Dus, het moet van onze kant komen. Een moeilijke eerste helft. Mijn buurman vraagt na twintig minuten spelen: “Heb je Greg en
Guillaume al gezien?” Onze spitsen zijn nooit in beeld, geen bruikbare ballen trouwens. Het enige gevaar dat we creëren komt van de linkerkant. Rob krijgt nogal wat vrijheid en maakt daar gebruik van. Hij bereikt Juul met een achterwaartse bal, over. En dan Rob zelf met een harde knal op doel, naast. We zijn dan al een half uur onderweg. Verder niks te melden.

De tweede helft. De jongens komen gemotiveerd uit de kleedkamer, zetten massaal druk op zoek naar de bal. Greg kan Thijs de diepte in sturen, centimeters. De bal glijdt sneller dan zijn schaduw. Terwijl Moen nog enigszins uitvoetbalt in de eerste helft, beperken ze zich nu tot louter verdedigen. En toch blijven we met veel volk achter de bal, drie verdedigers voor één Moense aanvaller. Alex Masselis mag zijn kunstje van verleden nog eens opvoeren, deze bal mist kracht en precisie. Bij een zoveelste lange bal heeft Khacer alleen oog voor de speler in zijn naaste omgeving. Hij gaat Gert tekeer met een strafschop als gevolg, logisch. De man die nooit mist neemt plaats achter de bal
en mist net nu, naast. We zijn eventjes van slag. Moen begint in een stunt te geloven en steekt een tandje bij. Nog dertig minuten te spelen. Onze voorzetten vanop de flanken zijn erg lang onderweg, gemakkelijk te bespelen in normale omstandigheden, en toch heeft de doelman alle moeite van de wereld om dit gele mormel vast te houden. De zoveelste hoekschop via Rob, de doelman tast in het duister.
Guillaume kopt op de paal, de bal gaat de verkeerde kant uit. De tijd is onze vijand, tien minuten nog. Weinig variatie verder, hetzelfde soort voorzetten trappen in de hoop op een ander resultaat. Moen kan dit ene puntje al proeven. Als Big Ben op 90 blijft staan de beide nullen nog op het scorebord. Zes minuten toegevoegde tijd.  Een verdediger van Moen begaat een nodeloze fout. Je kent dat wel, zo’n fout op de flank die de tegenstander de kans biedt om massaal naar voren te trekken voor de alles of niets poging. Rob met een voorzet in het pak. Doelman Seys lost de bal. Eerherstel voor Julien, hij trapt binnen. 1-0 ! De bezoekers druipen af.

GVA