Eindverslag seizoen SVW A en SVW B

Gepost op 29/04/2018

4de prov. doet er de kop af en begint als eerste ad nieuwe competitie, ze blijven lange tijd ongeslagen. Alleen Heule is in deze fase van de competitie te sterk, later zal blijken dat dit geen toeval. Voor 2 de prov. verloopt de start moeizaam, vooral bij de thuiswedstrijden blijven we ondermaats. Heestert is een ambetante vlieg waar je nooit vanaf zijt en met het gelijkspel mochten we best tevreden zijn. Herr Kuki war nicht sufrieden von seine fröbelen. De tweede thuismatch moet dan maar die voltreffer opleveren. De omstandigheden zijn ideaal: de inhuldiging van de nieuwe grasmat, een vol huis en een lekker weertje. Geluwe is een taaie brok en geeft geen krimp. We worden onmiddellijk met de neus op de feiten geduwd: “Winnen is 10% inspiratie en 90% transpiratie.” 0-2 ! Ondertussen gaat 4 de gewoon door met winnen: acht stuks op een rij.

De gevreesde uitwedstrijd tegen Nieuwkerke. Het jaar voordien gingen we daar nog zwaar onderuit. We spelen een goede wedstrijd en winnen verdiend met 0-3. De week daarop tegen Kachtem laten we het weer liggen thuis. We zijn dan al vier matchen zonder thuisoverwinning. De supporters klagen steen en been.

Het eerste seizoen zonder blessures moet nog komen. In die wedstrijd tegen Kachtem gaat Thijs Vanhove tegen de mat. Het verdict is zwaar: out voor de rest van het seizoen. Quentin stond ook al weken aan de kant na zijn onfortuinlijke wedstrijd in Nieuwpoort en dit zal zo blijven tot aan de winterstop. En we zijn pas oktober en al twee pionnen in de vuilbak.  De wedstrijd tegen Moen, waarschijnlijk onze beste wedstrijd van het seizoen voor eigen volk levert eindelijk de eerste thuisoverwinning op. Tussendoor spelen we ook nog voor de beker van West- Vlaanderen, tegen Blankenberge. Met een erg jong elftal kunnen we ons -na het nemen van strafschoppen- kwalificeren. Het is een match met twee gezichten. Lander moet al vroeg naar de kant. In een kopduel komt hij onzacht in contact met zijn opponent, vijf weken aan de kant. Arne Derycke gaf er zijn visite kaartje af en solliciteerde met verve voor een basisplaats in de eerste ploeg.

Het is ondertussen duidelijk dat we op verplaatsing de meeste punten behalen. Het blijft evenwel harken bij thuiswedstrijden, ook tegen Zwevegem. Gelukkig hebben we nu en dan een titularis die een mirakel uit zijn schoenen tovert. Tot minuut 79 staan we 0-1 achter, Thijs Lavens, terug uit blessure, komt op het veld en neemt een vrijschop op magistrale wijze: 1-1. Op het nippertje, maar wel oververdiend.

We dokkeren verder door de competitie gelijk in Parijs-Roubaix, over putten en bulten. Neem nu de wedstrijd tegen Ingooigem, de voorlaatste van de rangschikking. Op het eerste gezicht zou je denken: “Hm, tegen de laatsten, makkie. Klusje klaren en hop naar huis.” Maar Klusje kwam niet klaar en van hop komt niks in huis. Het is enkel dankzij Quentin dat we de drie punten thuis houden. Op vijf minuten voor het einde hamert hij de bal in het plafond van het doel. Die avond, alweer helaas, zijn er ook minder gelukkigen. Arne Derycke gaat in de 16° minuut neer en blijft kermend liggen. Het verdict is loodzwaar: out voor de rest van het seizoen. Net op het moment dat hij zijn
vaste stek in de ploeg veroverd had.  En 4de dan? De ene overwinning na de andere. Ze stevenen recht op de periodetitel af maar worden geklopt op de meet door Bellegem dat de herfst-trofee binnen haalt.

De competitie gaat nu in een rotvaart vooruit, we zijn al over de helft. Heestert was net te sterk voor ons, 2-1 verlies na een discutabele penalty in de laatste minuut. Josse scoort er zijn enige doelpunt, op hoekschop nog wel. Zeer uitzonderlijk is dat, zowel voor Josse als voor den SV. Wij en hoekschoppen: dat is geen grote liefde. Hetzelfde geldt voor onze inworpen. 

D’ er is ook nog de beker van West Vlaanderen en de wedstrijd tegen Oostkamp. Quentin maakt er een one-man show van: hij scoort drie keer. Drie beautys waarvan één very sexy lady, een bijouke op hoge talons, een pareltje, ne once in a lifetime. 

Het gaat altijd rap na de winterstop en voor dat ge het weet is de competitie gedaan. Hebben onze 4de provincialers te weinig gefeest of te veel geblokt voor de examens, ik weet het niet. Feit is dat er vijf keer op rij wordt verloren. T2 Koen blijft rustig in het zadel, bij zijn kudde jonge veulens. Quentin gaat verder met hetgeen hij gestopt is voor de winterstop: 4 rozen tegen Beveren-Leie. Te veel in een keer en zeker te veel om allemaal te onthouden. Een supporter zei het zo: “Ge ziet hem niet, ge hoort hem niet maar hij schiet ze wel binnen.” 

De vrienden van Geluwe hadden weer hun grootste goesting van het seizoen tegen ons. We zijn genekt door een ex-speler, geen Roose zonder doornen. ’t Zal volgend jaar zeker nog slechter gaan als we op bezoek moeten bij SV Geluwe City.

Trouwe lezer, 28 januari 2018 zegt u dat nog iets? Geheel Dadizele staat op zijne kop en Gilwe doet mee. Sommigen daar voelen zich blijkbaar aangesproken. Een omhoog gevallen amateur- romanschrijver-dichter- filosoof van het vijftiende knoopsgat, zo noemen ze hem of zij want uiteindelijk weet niemand wie hij is, schrijft zich de geschiedenis in met één volzin welke wij u niet mogen onthouden: “De site van Dadizele vind je dezer dagen gemakkelijk: volg de karavaan goudzoekers die naar het mecenaat in de Oliekotstraat trekt, een sjeik zaait er geld op een kunstgrasveld. Aan de andere kant heb je de stoet bananen op weg naar Geluwe of andere Vlaamse velden. Als iets eruit ziet als een eend, zwemt als een eend en kwaakt als een eend dan is het waarschijnlijk een eend.“ Op vraag van de voorzitter van Gilwe, een telefoon om 7u ‘s morgens, is het woord “bannelingen” vervangen door “bananen”, ‘t gelijkt eraan maar ‘t is niet hetzelfde. Maar zie, zoals altijd bij voetbal is het een storm in een glas water. Amper bekomen van dat soort emoties krijgen we serieus up oes bakkes van Nieuwkerke. Drie letters: “MIS”.

Ook in 4de stond er regelmatig een ambulance voor de deur. De laatste in de rij voor de infirmerie: Bram Bataillie, breuk van de onderarm tijdens de wedstrijd in Ledegem met 4de prov. Eerder waren Emiel Vandewalle en Ewoud Vuylsteke al uitgevallen met zware letsels. Hoeveel pech kan je hebben? En ikke dan zegt Jonathan. Ja, ook een zware blessure in de wedstrijd met de beloften op Zwevegem. Nog een kapotte knie. 

Onze laatste thuiswedstrijd, en ik spreek hier wel van een wedstrijd en niet van dat gereutemeteut van de laatste weken, was tegen Dottenijs. Weliswaar een gelijkspel, maar toch een goede pot voetbal. Het waren onze laatste noemenswaardige daden in een thuiswedstrijd. De rest van het verhaal kennen we, ’t is tenslotte nog maar een paar weken geleden. Heeft iemand ooit de illusie gehad dat de eindronde haalbaar was? Wel, ’t was rap gedaan. Doodgevroren in Zwevegem bij -45°, omver gereden in Anzegem, verdwaald in Ledegem, uitgeregend tegen Deerlijk en een troostpreizeke tegen Ijvegem. 1/15, alstublieft. Ge doet 1/15 in het begin van het seizoen en ‘t is crisis en nu lachen we d’ er mee. Na zo’n troosteloze reeks zou je bijna vergeten dat we een goed seizoen hadden. Het was bij momenten best plezant maar ’t mocht iets langer geduurd hebben. Kuki verdwijnt van het toneel.

4 de geraakt stilaan weer op de rails en haalt de eindronde. Proficiat. De prestaties waren wat wisselvalliger geworden te wijten aan de vele noodgedwongen wissels. Geen kwaad woord daarover.

Niet te vergeten volgend jaar zit er nog meer volk in de kantine. Het gamma ploegen is uitgebreid, de blinde vlek verdwijnt: na het G-voetbal komt er het V-voetbal. Het strijdlied is alvast gerepeteerd tijdens het Galadiner: “Vrouwen vrouwen vrouwen, voorwaarts in de strijd, weg met de mannen vooruit met de geit.” En daarmee is SVW één van de weinige ploegen die in iedere categorie een ploeg in lijn brengt. Geen idee wat dit zal brengen maar ik ga toch ook ne keer gaan kijken. Zo, dit was het voor dit seizoen. Bedankt voor uw geduld. En onthoud één ding: ’t is maar voetbal.

GVA