Good luck Kuki! - SV Wevelgem City

Good luck Kuki!

Gepost op 07/04/2018

Drazen Kukuric is niet langer trainer van SVW A.  Dylan Vanhaverbeke, sportief manager, neemt het roer over.  Deze wissel stond in de sterren geschreven, Dylan heeft immers nooit zijn ambitie onder stoelen of banken gestoken.  Niks mis trouwens met ambitie, integendeel.  En dat de houdbaarheidsdatum van een trainer beperkt is weten we al lang. De beslissing is woensdag genomen op de beheerraad met unanimiteit van stemmen.  Straks een antwoord zoeken op de vraag aller vragen : waarom?  Met Kuki lijkt het seizoen, ondanks het feit dat er nog drie wedstrijden zijn, nu al voorbij.  Zoals de man zelf zegt: “Ik herken mijn ploeg niet meer.” Dan maar het nieuwe seizoen afwachten en hopen dat de vakantie alle wonden heelt of een shocktherapie en gaan voor dat waterkansje op een eindronde ticket?  Bij de laatste keuze is de coach van dienst de pineut, m.a.w Kuki out.  De spelers komen er meestal  goedkoper van af, alhoewel.  Een of andere premie is nooit te versmaden. Tot hier is het eenvoudig.

Wat heeft Kuki genekt ondanks de goede resultaten?  

Voetbal technisch valt Kuki niks te verwijten, bezeten van voetbal als hij is maar in de waan dat iedereen in het voetbalmilieu dat ook zo is.  Niet alle spelers kunnen  voldoen aan zijn verwachtingen en wel om diverse redenen: professionele, familiale, studies,….  Een frustratie die geregeld tot uitbarsting komt in de kleedkamer, en nog geen klein beetje ook, dan is ’t kot is te klein.  Soms op het randje, soms d’er over ; in ieder geval met beschadigingen die sporen nalaten.  De medaille heeft ook een andere kant : sporters die betaald worden om hun hobby uit te oefenen en daarover een contract sluiten hebben verplichtingen en mekkeren is daar niet bij.  Alleen in het voetbal kan je geld verdienen als je middelmatig bent.  Toegegeven: 2de prov. is de middelmaat.  Ooit een judoka gekend die aan zijn selectie voor de Olympische spelen alleen de vuile was overhield.     

 Aan inzet geen gebrek bij Drazen.  Hij volgt zijn ploeg en de tegenstanders op de voet, maakt strategieën om de vijand op het verkeerde been te zetten, schiet zichzelf daarbij regelmatig in de voet maar doet naarstig voort.  Respect voor zoveel overgave. Waarom vliegt Kuki dan buiten?

Feiten zijn feiten en de waarheid heeft zijn rechten. Een speler was weken spoorloos, zonder enig bericht achter gelaten te hebben. Kuki sloot de verloren zoon onmiddellijk in de armen en nam hem op in de selectie wetend dat zijn achterspelers op dat moment zwakker in hun schoenen stonden door lichte blessures, kaartenlast en andere sores.  Gefocust als hij is op de resultaten  en in de vaste overtuiging dat er in de beloften of 4de prov. op dat moment geen waardig alternatief voor handen is.  Daarmee trad hij de interne regels met de voeten.  De geest was uit de fles,  Kuki raakt geïsoleerd.  Onthoud het goed: raak je geïsoleerd dan is het einde nabij.  Er wordt nu gewikt en gewogen: “Wie mag wat en waarom ik niet?”   De onvoorwaardelijke toewijding is zoek.

Spelers maken fouten en trainers zijn evenmin perfect.  Er hangt een spiegel in kleedkamer die jammer genoeg alleen geraadpleegd wordt om het haar in de juiste plooi te leggen.  Zelfkritiek is nu eenmaal niet de grootste eigenschap van een voetballer. En dan de trainers met hun groot gelijk, tegen beter weten in.  Foute keuzes zijn onvermijdelijk en wie zonder is , werpe de eerste steen.   Zou het kwaad kunnen om te vragen: “Wat vind je van mijn keuze?”; om te overleggen met een assistent ;  om van mening te veranderen ; om in debat te gaan met de ploeg ; om positief te zijn?    In geen geval.  Het is maar voetbal en het blijft een spelletje met een bal.  Spelen staat gelijk met plezier.  Als de fun er af is begint het snel te vervelen en als het begint te vervelen gaat het niet meer.

It’s all about communication. Laat dit een les zijn.  Veel succes coach.

GVA