Verslag SVW A – Anzegem (1-4)

Gepost op 25/03/2018

De samenvatting van de match in Zwevegem krijgt als titel: “Ne grote zero, eerste aflevering.” Niemand van de betrokkenen heeft een verklaring voor deze miskleun of het moest deze dooddoener zijn: “Het ging niet.” Van zulke flauwiteiten is GVA niet gediend en is dan eerst op zoek gegaan naar een wetenschappelijke verklaring, tevergeefs trouwens, om dan zelf te komen met een baanbrekend nieuw standpunt in de sportwetenschappen: numeriek falen, floppen onder druk van de 45. Het is nog niet duidelijk of dit minuten, meters, graden of punten zijn.

Onze concurrenten konden evenmin winnen behalve dan Dottenijs dat nu al weken aan een stuk door de competitie stoomt. Voorlopig doen we nog mee voor een prijs samen met Anzegem wat van deze wedstrijd meteen dé topper maakt van 2deB. Maar wat een kans hebben we toch laten liggen. Luister, we gaan niet al te streng zijn. De zon schijnt, straks is het koers en de klokken van Rome zijn onderweg met een karrenvacht aan paaseieren. Maar de waarheid heeft ook zijn rechten en dus moet het worden gezegd: “Ne grote zero, tweede aflevering.” Het ging weer niet. SV is op geen enkel moment ook maar enigszins in de wedstrijd geweest, de zware 1-4 cijfers als getuige van onze troosteloze partij. Het heeft wel geteld tot de 38° minuut geduurd vooraleer we een eerste balletje tussen de palen kregen. Voor de rest was het alleen kommer en kwel. Het is gissen naar een oorzaak, kies zelf maar uit deze lange rij: de exotische opstelling, de lange lijst afwezigen, een gebrek aan inzet, een tegenstander in grote vorm, voetbal-moeheid, overmoed,… Je mag deze lijst eventueel zelf nog aanvullen. Persoonlijk houd ik het op : einde seizoen.

Anzegem heeft er zin in en pakt ons meteen bij de horens. We hollen achter een ongrijpbare bal, de grote verdienste van de bezoekers. Zelf hebben we ons vermogen om te combineren verleerd. De kansen voor de bezoekers vallen als rijpe paaseieren uit de lucht. Al in minuut acht lijkt de eerste treffer in de maak, de bal gaat over. Minuut negen: kopbal van dichtbij, over. Maar wat een gefoefel aan onze kant. Minuut zeventien : Wouter gaat gepast in de voeten en behoedt ons voor een achterstand. We zijn dan twintig minuten ver en van het thuisfront geen nieuws. Wat moest gebeuren gebeurt dan ook: de 0-1 die na twee dichte pogingen in doel gaat. Luttele minuten later begaat David in een onnozel hoekje van het strafschopgebied een (lichte) fout. De ref duwt het mes diep in de wonde: strafschop en meteen de 0-2. Anzegem vliegt nu over het veld. Lander, vanop de linksachter, speelt onoordeelkundig terug op zijn doelman. Ennaert onderschept en stoot de 0-3 onder Wouter. Vlak voor rust, minuut vierenveertig, spat de 0-4 open tegen de deklat. Het volgende kwartier, van geen tel trouwens, komen we zonder kleerscheuren door. En mocht je al met de beste intenties uit de kleedkamer zijn gekomen dan krijg je al na vijf minuten het deksel definitief op de neus. Een goed uitgevoerde aanval en de 0-4 in het hoekje. De rest van de match is nu nog een formaliteit. Een bal van Quentin Santelé streelt de deklat. De 0-5 komt er niet, maar had wel gemogen gezien de puike voorbereiding. En uiteindelijk dan toch Quentin met de 1-4. Gebruikelijk noemt men zo’n treffer: een eer reddend doelpunt. Bij deze viel er weinig eer te redden.

Over en out. De ambities mogen in de kast tot volgend jaar. Misschien nog één opdracht voor de laatste matchen: “Let’shave som fun.” De match tegen Ledegem zal het moeten doen zonder verslag. GVA is geconfisqueerd om de inventaris van de klokken in Rome te maken. Want net zoals met correspondenten blijft er nu en dan eentje achter.

Zij: “Ge zijt daar al ! Da’s nu wel eens leuk.”
Hij: “Mhm. ’t Was al gedaan voor dat begonnen was.”
Zij: “Dan zijt ge toch weer te laat !”
Hij: “#@#G!!é%%$$***@VdseD !”

GVA