Verslag Emelgem – SVW A (0-2)

Gepost op 11/02/2018

Tournée minérale is geen garantie dat je ’s anderendaags niet wakker wordt met een fameuze kater. De 0-4 galmt als een bronstige klok in mijn hoofd, mijn tong hangt stijf uit mijn mond maar geen black-out, wat jammer is. Het had zo mooi kunnen zijn gezien de uitslagen van onze concurrenten. Er is maar één medicijn tegen de kater van een nederlaag: winnen tegen Emelgem. Het is een zeer oud zeer dat we tegen lager geklasseerde ploegen moeite hebben om de volle buit te pakken, tradities zijn er nu eenmaal om gebroken te worden. We missen vandaag drie spelers wegens schorsing (3x geel): Alexander, Lander en Gert. Starten in de basis: Gilles Hamers als kruimeldief op
het middenveld, Jonas Raes en Chabbi Ché (die alleen met een puike prestatie in ons aller gratie kan komen) op de rechterflank. Het veld, in deze omstandigheden een erg toepasselijk woord, heeft zwaar afgezien door de vele regen.

De gure oostenwind blaast de wedstrijd op gang. Een bedrijvige Greg waagt al in de tweede minuut zijn kans. En waarom ook niet? De toon is gezet, de supporters draaien hun volume knop naar maximum en schreeuwen de ploeg vooruit. SVW neemt de match resoluut in handen op zoek naar het moeilijkste aller doelpunten: het eerste. In tegenstelling tot verleden week winnen we nu wel onze duels. Het overwicht dat daaruit voort vloeit mondt uit in talrijke hoekschoppen die, gedragen door de wind, aan iedere ploegmaat voorbij vliegen. Het is nu niet dat Emelgem klaar ligt op de slachtbank. Wouter heeft de grootste moeite om een verre bal uit zijn doel te houden, met dank aan
de deklat., tot tweemaal toe.  Ons niveau gaat naar beneden, de kansen blijven uit. We hebben, ondanks het overwicht van het matchbegin, wel nog geen enkele bal tussen de palen. En op het moment dat je zo’n vaststelling doet is daar Rob. Hij draait rond zijn opponent en trapt hard op doel. De doelman kan de bal uit de kruising ranselen. Het regent hoekschoppen nu, de zeventiende is bijna de goede: Chabbi komt luttele centimeters te kort om aan de tweede paal binnen te duwen. De thuisploeg kan nog eenmaal dreigen op de counter: Vandeginste kan een voorzet van op rechts in één keer op de slof nemen, centimeters naast. We komen nog éénmaal in de buurt van een doelpunt via Lous die naar doel slalomt en van ver zijn kans waagt. Iedereen stormt naar binnen, op de vlucht voor de koude.

De vlassers nemen een snelle start. De eerste poging gaat over, de tweede daarentegen verdiende een beter lot: een driehoekje Gilles-Greg- Rob en weer naast. Aan de andere kant is er een goede Wouter nodig om de thuisploeg van een voorsprong te houden. Om te slagen moeten anderen falen. Bruneel met een slechte pass, Greg onderschept en besluit van ver op doel: 0-1. De spits Greg is waarlijk uit de doden opgestaan. De supporters gaan uit hun dak. Thijs Lavens nu, gepatenteerd vrijschopspecialist: zijn trap kan slechts met de grootste moeite van onder de deklat worden gehaald. In de vijfenzestigste minuut kan Greg alleen op doel na een sublieme pass van Jonas. De 0-2 verdwijnt door de benen van de goalie in doel. Match gespeeld? Zo goed als. En nog wordt de ploeg naar voren getoeterd voor de 0-3. Greg met een verre voorzet op Rob, zijn overname gaat naast. Een poging van Mehdi, de doublure van Quentin, sterft op de doellijn. Enzo Ferrari snelt voorbij zijn opponent en zet voor, niemand kon volgen. Tot slot nogmaals Greg met een knal op doel. De thuisploeg kan daar weinig tegenover plaatsen. Er is wel dat ene moment in de vijfentachtigste minuut, een vrijschop aan de grote rechthoek, nu de aansluitingstreffer slikken zou kwalijk zijn. De bal zeilt over. Het getoeter van de meegereisde supporters sterft uit bij het laatste fluitsignaal. 

Bij het ter perse gaan van dit artikel is ook de uitslag van Dottenijs – Deerlijk bekend: 3-0. We spelen een heuse topper volgende week, tegen één van de best voetballende ploegen van de reeks, een zespunter nog wel. En daar gaat het de rest van de avond over: “Zes punten in één wedstrijd?”

GVA