SVW A – Beveren-Leie: 5-1

Gepost op 07/01/2018

Vierde jaargang, nr. 76

Een nieuw jaar, tijd voor optimisme ook al riskeer ik nu verder door het leven te moeten als ijdeltuit of pretentieuze zot. Neem mijn roze bril en zie: in onze reeks is alles nog mogelijk voor ons, zelfs de titel of de promotie. Een lege ziekenboeg, op Arne en Tijs na, betekent negentien fitte spelers waarvan enkelen ongetwijfeld nog zullen knallen. Eén brok gezonde concurrentie. Waarom zouden Josse, Jonas, Jo, Gilles of Enzo hun beste vorm niet vinden en titularis worden? Geloof mij maar, die gasten laten nog van zich horen. En Quentin dan? Drie keer raak in de bekerwedstrijd tegen Oostkamp. Of een verdediging die geruisloos de nul houdt. Op de vraag: “Waar spelen Johnny & Ronny volgend seizoen?” kennen we het antwoord: hier, thuis bij SVW! ’t Is ooit anders geweest op
dit moment van het jaar. Aan Kuki om iedereen scherp te houden.

2018 wordt ook het jaar dat u onbelast vrijetijdswerk kunt doen in een sportvereniging. Alleen mensen die minstens vier vijfde van hun werktijd een vaste betrekking hebben mogen dit. Neen, niet vast aan de mutualiteit of de werkloosheid. Kevin Debruyne, bijvoorbeeld, kan zonder problemen 500,00 € per maand bijverdienen, onbelast, bovenop een weekloon van 320.000,00 €. Zou hij al op de hoogte zijn? Ik laat het hem weten.

De bezoekers uit Beveren Leie debuteerden dramatisch, kregen een paar flinke lellen om de oren en haalden amper 3/15 in hun eerste matchen. Naderhand vonden ze hun tweede adem, maar met achttien punten blijf je nauwelijks uit de klauwen van het degradatiespook. 1-0 na amper twee minuten. Een vrijschop aan de middencirkel wordt kort genomen ipv de lange trap. Alexander loopt zijn lijn af en zet de bal voor doel. Quentin Santelé (QS in het vervolg uit
hoofde van plaats besparing in het verslag) plaatst met links in de verste hoek. Enkele spionnen in de tribune kijken samenzweerderig naar elkaar: “Gezien?” De aanvalsgolven rollen naar het doel van de bezoekers. Een diepe bal van Thijs Lavens op Greg, hij kraakt zijn schot. QS krijgt de bal in de zestien, draait om zijn as en schiet de 2-0 in de verste hoek, koud gepakt. Een spion verslikt zich. De bezoekers zijn niet onder de indruk en gaan in het verweer. Ze versieren een vrijschop, net buiten de zestien. Er wordt een muur gebouwd. Dé vraag is al eeuwen dezelfde: “Blijft een muur staan of springt hij omhoog?” De discussies daaromtrent laaien altijd hoog op. Een muur blijft staan, punt
aan de lijn. Die van ons ging de hoogte in, de lage schuiver verdwijnt in de verste hoek. 2-1. De bezoekers zijn nu aan zet. We kunnen alleen dreigen op een zeldzame counter. Alex bereikt Greg, zijn kopbal gaat naast. Minuut 26: Gert draait verkeerd uit (waarschijnlijk zijn enige misstap van de ganse wedstrijd) net voor de zestien en verliest de bal. Damman draait deze unieke kans de nek om. Ons goede voetbal is ver weg nu, ’t is harken geblazen. In de 40° minuut mist diezelfde Damman de gelijkmaker. Persoonlijk houd ik het op: Wouter redt. QS komt nog één keer in stelling, zijn over-name (slimme bal trouwens van Thijs) gaat voorlangs. Een spion belt naar zijn moeder.

De bezoekers komen als leeuwen uit de kleedkamers, af op de geur van de gelijkmaker. Hun viriele spel levert amper kansen op. Behalve die ene keer dat Alex in extremis de bal nog kan wegtrappen voor een aanstormende aanvaller. Gaandeweg komen de Vlassers terug in de wedstrijd. Onze eerste kans komt er op hoekschop, kort getrapt op Thijs Lavens. Zijn overname sterft op de paal. En nog geven de bezoekers zich niet gewonnen. Een afgeweken bal (een trap op doel na een hoekschop) gaat maar net naast het doel van Wouter. Dit is hun laatste wapenfeit. QS verstaat als geen ander “de kunst van het onzichtbaar zijn” tot… de 70° minuut. Hij lift de bal over een verdediger en besluit in één tijd over, een spel van seconden. Vijf minuten later is het wel prijs. Rob recupereert de bal op het middenveld en speelt QS aan, een staaltje van zelfbeheersing later rolt de bal in doel. 3-1 De spionnen knikken veel betekenend naar elkaar.

De invallers (Josse, Jo en Mehdi) kwijten zich uitstekend van hun taak. Het is Jo die QS op weg zet naar de 4-1- , hij loopt er zijn opponent af, behoudt het overzicht en bereikt QS aan de verste paal. Genadeloos afgewerkt met één trap. Luttele minuten later een identieke fase met dezelfde acteurs maar ditmaal stond het doel op de verkeerde plaats. De mooiste van de avond komt van Mehdi’s voet: omdat het zo’n mooie collectieve actie is. Vier of vijf stationnetjes brengen Mehdi alleen voor doel. Even dreigen, vriendelijk vragen aan de doelman om te gaan liggen, om dan keihard te besluiten in het lege doel. Een waardige afsluiter van een memorabele voetbalavond. Met dank aan de bezoekers die hun huid duur hebben verkocht. De spionnen zijn verdwenen, op weg naar huis. Er is heel wat om over te piekeren onderweg, gelukkig is het niet ver naar Dadizele of Geluwe.

GVA