Terugblik seizoen 2016-2017

Gepost op 17/04/2017

Als toeschouwers bij het degradatiedebat kunnen we al even achteruit kijken. Het seizoen begint in grandeur. We winnen zonder echt goed te spelen. De zon schijnt, geen vuiltje aan de lucht. We zijn zelfs eventjes co-leider. Mathias Meulenyzer scoort in deze periode aan de lopende band. Later blijkt dat onze eerste matchen tegen de ploegen gingen die nu nog aan het vechten zijn voor hun behoud.

Tegenslag zat. Een aantal jongens gooit de schoenen op het veld om professionele redenen, Nigel Vandoorne en Emmanuel Louf. Benny Cailliau is voor het gehele seizoen out na zijn ongeval. Een heupblessure nekt Charles. Evariest mist de voorbereiding en meteen ook zijn seizoen. Simen Demeyere valt uit in match zeven met een zware knieblessure, out voor de rest van het seizoen. Jeroen Blancke blijft negen wedstrijden aan de kant, spierscheur. Wouter Deman moet in Deerlijk van het veld en zal weken aan de kant blijven, dag Bram. Guillaume sukkelt een tijdje met de lies, geen doelpunten. Rob is er nu al weken niet meer bij.

Ieder nadeel heeft zijn voordeel, de jonge gasten krijgen hun kans. Tijs Vanhove mist geen minuut en groeit naar een statuut van onbetwistbare titularis. Vachtje is bepalend, niet alleen zijn doelpunten maar ook zijn mentaliteit. Bye, Bye Guillaume, succes in Wervik. Jonas Hanson is vooral onder Kuki op zijn waarde gaan spelen maar dan had hij al beslist om zijn voetbalgeluk elders te zoeken, tot ziens. Lander Van Wassenhove knokt zich naar een basisplaats. Louis Spiessens komt in de ploeg als een routinier. Bram ontpopt zich als een betrouwbaar sluitstuk, een wissel op de toekomst. Arnaud Stragier, Bjarne Vanderstraeten, Jonas Slosse en Michiel Verlinde zijn erg verdienstelijk. En plots is daar Jeffrey Corselis. Hij wekt hoge verwachtingen. Benieuwd naar volgend seizoen als hij 100% fit is. Onze sterkhouders, Jeroen, David, Josse en Alexander doen hun job perfect. Het mooiste doelpunt van het seizoen: de magistrale trap in de 90° minuut tegen Beveren Leie getekend AM. Jonathan en Mike blijven in de schaduw hetzij bij Luc, hetzij bij Kuki. Lorenzo Mauceri ontgoochelt, zonder meer. Zijn seizoen start met een oude blessure die hij niet heeft verzorgd in het tussenseizoen en hij legt ook te weinig trainingsarbeid aan de dag. Vier basisplaatsen en twee schamele doelpunten. Een draak van een seizoen, Cameo waardig.

Na het goede begin komen we tegen de zware jongens uit. De nederlaag tegen Dadizele kunnen we nog weglachen: ”Je kan tenslotte niet blijven winnen.” Vier wedstrijden later, na een 0 op 15 en een resem gekwetsten rijker, is er nog niks aan de hand als we tenminste punten pakken tegen onze naaste concurrenten. Dit gebeurt niet. De thuiswedstrijd tegen Luingne zet de achterdeur wijd open: we vallen terug naar plaats 13. Een onverhoopt gelijkspel tegen Ledegem (dank u wel Arnaud) geeft moed.

De winterstop moet raad brengen. De besprekingen met de spelers over het volgende seizoen maken wel duidelijk dat er iets schort, een aantal spelers geeft aan de club te verlaten. De eerste wedstrijd van de terugronde tegen Moen, een lusteloos elftal loopt verloren in de mist.

Luc Bogaert vindt geen oplossing. Nog diezelfde avond wordt Drazen Kukuric van stal gehaald. De rest van het Bogaert-verhaal is voor de boekjes. We schrijven een nieuw hoofdstuk, +Dr. Kuki. Iedereen haalt opgelucht adem. Avelgem wordt ingeblikt met 4-0. De weg naar het behoud is ingeslagen. Op verplaatsing oogsten we weinig maar thuis gaan de pannen van het dak: 16/18. De match tegen Dottenijs was de beste uit die reeks.

Eind goed, al goed.